Comhábhair

An lá faoi dheireadh, chuir Dennis an t-oideas thuas ar fáil dúinn, thall ar an Twittersféar. Mar fheoilséantóir, bhí dúil agam ann (san oideas) ach bhí comhábhar nó dhó nach raibh agam.

Tharla sé go raibh An Garraíodóir san ollmhargadh ar maidin, nuair a chuimhnigh mé go raibh na comhábhair sin ag teastáil uaim. Sheol mé téacs chuige. Fuair mé freagra. Fuair seisean freagra, nó dhó. Fuair mise freagra. Nó, ceist, b'fhéidir. 

Mar a fheicfidh sibh, is léir go bhfuil comhábhar nó dhó eile atá riachtanach, nuair atá, ahem, téarma cúpla scór bliain curtha isteach agat leis an bpáirtí céanna:

...sea, a léitheoirí, siad na comhábhair sin ná réamheolas agus féith an ghrinn!

Leigheas ar Dhiúltachas

Fiú mura mbím ag scríobh ar mo bhlag go rialta na laethanta Nollag seo, léim na blaganna eile, aon deis a fhaighim, mar is fánach an áit a bhfaighfeá smaoineamh, i mo thuairim féin, gan trácht ar eolas.   

Chonaic mé go raibh Dennis agus a thráchtairí ag roinnt oideas nó dhó linn le déanaí, oidis nach raibh agam an mhí seo caite nuair a bhí mé tinn le fliú fánach, faraor, ach tá na moltaí uilig, a roinneadh ar an mblagmhír sin, breactha síos agam anois, ar fhaitíos na bhfaitíos go dtiocfadh aon fhrídín fliú eile i mo threo an séasúr seo. Míle buíochas, a fheara!

Pé scéal é, agus mé i mo shuí anseo ar an tolg ar maidin, ag smaoineamh ar mo bheannachtaí, rith sé liom gur iomaí frídín ag Dia, agus go bhfuil ceann nó dhó acu ar m’aithne féin i.e. na daoine sin a bhíonn diúltach an t-am ar fad i.e. na daoine sin nach bhfeiceann dearfacht in aon áit.

Tá sé tugtha faoi deara agam nach bhfeiceann an duine diúltach dearfacht an tsaoil in aon chúinne dorcha, ná in aon scéal ná in aon scríbhinn, is cuma cén t-ádh atá air nó uirthi ina saol féin. Ídíonn an duine sin dearfacht an éisteora/léitheora, mar a bheadh súmaire ann, ag sú fhuil na dearfachta as cibé duine atá ina theannta.

Cibé scéal é, tá bealach faighte agam timpeall ar an bhfadhb/bhfrídín seo, agus táim chun m’oidis a roinnt libh, mar go bhfuil sé tugtha faoi deara agam go n-oibríonn sé, formhór an ama: mura bhfuil de rogha agat ach éisteacht leis an duine diúltach, sé sin le rá, mura bhfuil bealach éalaithe as a gcomhluadar agat, bhuel, a luaithe is a stopann siad ag caint, tosaigh tusa, a léitheoir, ag labhairt faoi nithe dearfacha an tsaoil.

Agus sibh á léamh seo, a léitheoirí, beidh cuid agaibh ag ceapadh nach n-oibreodh a leithéid de sheift go brách, ach oibríonn sé, mar nach maireann an duine diúltach gan diúltachas, agus is gearr go bhfágfaidh siad an áit nach bhfuil cluas na héisteachta diúltaí le fáil acu.

Roimhe sin, áfach, déanfaidh an diúlach diúltach chuile iarracht ar an scéal dearfach a dhéanamh diúltach, ach coinnigh tusa ort, a léitheoir, agus aimsigh ábhar dearfach áit éigin i do smaointe, agus cuir tríd an gcomhrá é, chuile sheans a fhaigheann tú. Fiú mura mbeidh ann ach ‘Is maith liom do gheansaí..,’ cuir tríd an gcomhrá é. Má leanann an diúltachas ar aghaidh, coinnigh tusa ort, a léitheoir, agus fiafraigh ‘Cár cheannaigh tú é..,’ nó ‘An maith leat milseáin..,’ – is cuma céard a déarfaidh tú, ach cuir stop leis an diúltachas, le do dhearfacht féin.

Maidin mhaith, a chairde, agus go n-éirí go geal libh!

Íum Íum

Mionbhruar úll a thugaim ar an mias bhlasta sin thuas – bhuel, ceapaimse go bhfuil sí blasta, pé scéal é, agus ní bhíonn sí i bhfad as an oigheann sa teach seo, go mbíonn chuile ghreim di ite.

Níl baint ar bith ag blastacht na méise liomsa, mar chócaire, ó táim den bharúil go bhféadfadh aon duine an mhias seo a chur le chéile, gan stró. Bím i mbun ballaíochta agus na comhábhair á gcur le chéile agam, ach is mar seo a dhéanaim é, a bheag nó a mhór:

Meascaim le chéile,

plúr (speilt lánghráin) – leathchupán, nó mar sin.  

siúcra donn – leathchupán, nó níos lú má tá na húlla sách milis

cnó cócó triomaithe – leathchupán, nó mar sin

síolta lus na gréine – leathchupán, nó mar sin

síolta seasamain – leathchupán, nó mar sin

coirce lánghráin – lánchupan, nó mar sin

cainéal meilte – leath-thaespúnóg, nó mar sin

spíosraí measctha – leath-thaespúnóg, nó mar sin

Nuair atá an meascán thuas réidh, cuirim spúnóg ime, nó mar sin, isteach leis, agus cumascaim na comhábhair le mo mhéara, go mbíonn an meascán cosúil le conamar aráin.  

Ansin, grátálaim 6 úll. Fágaim féin an craiceann orthu agus mé á ngrátáil, ach ní bhainim úsáid as croí na n-úll, mar a thuigfeá, tá súil agam! Is fearr liom úlla milse a úsáid le nach mbeidh orm siúcra a chur leis an oideas ar chor ar bith.

Bíonn an mhias bealaithe agam, agus cuirim na húlla grátáilte isteach sa mhias ar dtús, ansin cuirim an meascán conamair anuas ar na húlla grátáilte, le go mbeidh siad clúdaithe go maith. Isteach san oigheann leis an iomlán ansin.  Bíonn an t-oigheann téite ag 190c, nó mar sin, agus fágaim an mionbhruar úll istigh ann ar feadh 40 nóiméad, nó mar sin.

Bíonn go leor de na 'nó mar sin’eanna ann agus mise ag bácáil, a léitheoirí, ach déanann siad cúis, muise! Le mias sách blasta os a gcomhair, ní bhíonn aon duine ag tormas ar a gcuid, go háirithe má bhíonn ocras orthu.

Is amanna, itear an mionbhruar seo mar mhilseog, le custard; in amanna eile, itear é mar bhricfeasta, le hiógart nádúrtha. Íum íum!

Oideas Veigeatórach

Bainim úsáid as an oideas seo le quiche cáis ghabhair a dhéanamh. Déanaim mar atá molta aici ina nótaí, ‘Be bold and try new flavors,’ agus athraím na glasraí san oideas, ó am go chéile.

Inniu, in áit na n-oinniún, chuir mé puimcín imchnó isteach sa quiche, leis na cúirséid. Blás níos milse air, gan na hoinniúin, agus bhí blas na tíme sa quiche níos láidre, shíl mé. 

Sa sailéad tá spionáiste, peirsil, trátaí, basal, cáis feta, agus rúinín ola ológa úríon measctha le peisteo basal.  Mo chuimhne, bainim úsáid as plúr slánghráin; plúr speilte, go hiondúil.