Radhairc an Lae

I gCuimhne

Aréir, d'fhreastail mise, agus na céadta eile, ar theacht le chéile anseo i mBun Cranncha, i gcuimhne ar na buachaillí áitiúla a maraíodh i Sléacht na hÓmaí, fiche bliain ó shin. 

Níl James Barker luaite ar an leac sin thuas in éineacht le Shaun McLaughlin agus Oran Doherty, ach bhí sé ar dhuine den triúr áitiúil a maraíodh, mar aon leis na daoine eile uilig a sciobadh den saol seo ar an lá uafásach sin; 15 Lúnasa, 1998...beirt ón Spáinn ina measc, dalta agus múinteoir. 

Tá siad uilig ainmnithe anseo ag Póilín Ní Chiaráin ar tuairisc.ie, agus é scríofa aici, san alt sin,

'Ná ligtear i ndearmad iad.'

Ní dhéanfaidh mise dearmad orthu, ná ar an lá sin, go brách... an faitíos, an fanacht, an imní; ag breathnú ar an díomá agus ar an gcrá croí...níl focail agam lena leithéidí a léiriú go soiléir, a léitheoirí... táim den bharúil nach bhfuil focail ar fáil len é a mhíniú i gceart.   

Rith sé liom aréir, agus mé ag breathnú ar na daoine thart orm, go bhfuil, agus go mbeidh, an lá sin greanta i gcuimhne an phobail seo, go deo na ndeor. Ní haon ionadh é sin. Fágadh croíthe, cnámha agus clanna, scriosta, briste agus brónach; ní sa tír seo amháin, ach sa Spáinn, freisin. 

Tá sé deacair a chreidiúint, fós, gur tharla sé, ach, faraor géar, tharla, agus i bhfocail Anton Mac Cába, in alt maith eile ar an sléacht, ar tuairisc.ie,

'...tá ceisteanna ann nach bhfuil freagra fós orthu...'

Go deimhin, tá sé sin fíor, ach meas tú an bhfuil aon fhreagra ar domhan a thabharfadh faoiseamh don chroí atá cráite ag cumha? 

                                                      Na coinnle a lasadh, anocht...

                                                i gcuimhne ar na daoine a cailleadh.

Milleadh na Tuile

Tá sé os cionn seacht mí ó scríobh mé faoin tubaiste sin a tháinig aniar aduaidh orainn anseo i gCeann Scríbe, nuair a rinne díle an-damáiste ar fud na háite, anseo in Inis Eoghain. 

Le cúpla lá anuas, bhí mé ag breathnú ar sheanphictiúir atá agam de Pháirc na hEala (nó Swan Park, mar is fearr aithne uirthi, thart faoin áit seo) agus tá sé dochreidte an damáiste atá déanta sa pháirc sin...agus nach bhfuil deisithe fós, faraor. 

Le tríocha bliain anuas, níl seachtain nár chaith mé lá nó seacht sa pháirc sin, agus airím uaim, go mór, an suaimhneas intinne a fuair mé ar mo shiúlóid cois na habhann ann, lá i ndiaidh lae. 

Tráth dá raibh...

Anois...

Tráth dá raibh...

Anois...

Tráth dá raibh...

Anois...

Tráth dá raibh...

Anois...

Tráth dá raibh...

 Anois...

Tráth dá raibh...

Anois...

Tráth dá raibh...

Anois...

Airím uaim an áit álainn dhraíochtúil seo...

Is fada liom go nglacfaidh Roinn nó Rannóg éigin sa rialtas freagracht as an obair atá le déanamh, le go mbeidh deis ag an áit, agus deis níos fearr ag muintir na háite, teacht chugainn féin, arís. 

Ciúin Ciontach

Bíonn ciúin ciontach, go deimhin...shílfeá nach leáfadh an t-im ina béal, ar maidin.

Seanfhocal nó dhó daoibh, ón leabhar Seanfhocla Chonnacht,

Ná trust ciúin ciontach.  (Tost)

Beir ar an abhainn sula dtéir chun an fhuarlaigh. (Breathnú Romhat)

Níl cnocáinín aerach nach fogas dó móinín fraoigh, 

ná gleann domhain gan abhainn a bheith ag dul tríd; 

Tá rotha an tsaoil ina shodar agus gan aon chónaí faoi, 

Agus ní hiondúil an sonas gan an donas a bheith ina orlaí thríd. (Maith) 

Féile na mBláthanna

Tuilleadh eolais faoin bhféile le fáil anseo agus anseo agus anseo. 

Mo cheol iad!

Níl ansin ach cuid den taispeántas, a léitheoirí, grianghraif a thóg mé ar m'fhón póca, inné. Tá an taispeántas ar siúl arís inniu. Is fiú go mór na bláthanna uilig a fheiceáil, i mo thuairim. Tá an-jab déanta ag na dearthóirí uilig, agus bhí an ceol, ón gcláirseach agus ón veidhlín, go hálainn.