Glanadh an Earraigh

Le seachtain anuas, táim ag glanadh amach cófraí agus tarraiceán anseo i gCeann Scríbe. Is dócha gur 'glanadh an earraigh' a thabharfadh duine ar an nglanadh seo, ó tharla muid i mbrollach an earraigh. 

Bíodh sin mar atá, buaileann rámhaille ghlantóireachta an scríbhneoir seo ó am go chéile, is cuma an t-earrach ann nó as, ach, mar sin féin, tugtar 'glanadh an earraigh' air, feictear dom, is cuma cén t-am den bhliain a ndéantar é.  (An ionann é sin agus 'grianghraf' a thabhairt ar phictiúr a thógfadh duine ar lá báistí, meas tú?) Hmmm...

Cibé scéal é, chuir sé iontas orm na nithe (truflais, giuirléidí) a bhí bailithe agam, sna cófraí agus sna tarraiceáin, thar na míonna - rudaí nach mbainfinn úsáid astu riamh, seans, ach nithe a choinnigh mé 'ar fhaitíos na bhfaitíos' go dteastódh siad lá éigin, is dócha. É sin nó cheap mé go raibh tábhacht éigin ag baint leo, agus go mba chóir dom iad a choinneáil 'ar eagla na heagla.' 

Ar aon nós, scaoil mé le m'fhaitíos agus le m'eagla, agus chaith mé formhór na dtaiscí sa bhruscar. 

Rith sé liom anocht, agus mé ag déanamh machnaimh ar mo sheachtain oibre, nach ndéanfadh sé dochar ar bith dúinn uilig dá gcaithfeadh muid amach cuid de na smaointe sin atá curtha i dtaisce againn thar na blianta; smaointe atá ag bailiú meirge, smaointe nach ndéanfaidh aon mhaith riamh.

Ó Chlaibín go Clab

An bhfuil a fhios agaibh céard é fhéin, a léitheoirí, ach shíl mise go raibh mé ar an eolas faoi fhormhór ghiuirléidí suimiúla an tsaoil, ach is léir nach bhfuilim.

Tháinig cara liom ag airneán agam aréir. Fuair mé buidéal beorach dó as an gcuisneoir, ach, ar chúis éigin, ní raibh mé in ann theacht ar m’osclóir buidéil in aon áit.

‘No problem!’ arsa mo dhuine, ‘Hand me the bottle.’

Agus na focail ‘I’ll open it myself, no bother!’ á rá aige, bhain sé dó ceann de na cuaráin a bhí á chaitheamh aige. Céard a rinne sé ansin, a léitheoirí, ach an cuarán a iompú bun os cionn, áit a raibh osclóir buidéil le fáil ar an mbonn. Bhain sé an claibín den bhuidéal, chuir an cuarán ar ais ar a chos, agus thosaigh ag ól.

An rud is annamh is iontach, arsa mé féin liom féin, agus mé i mo sheasamh ag breathnú air, le clab go cluasa orm. Sin grianghraf den chuarán thíos.

Ar fhaitíos tú cosnochta agus/nó d’osclóir buidéil caillte agat, a léitheoir, is féidir sonraí na gcuarán a léamh anseo.